Didim Özgürses Gazetesi | Yaşanılası bir Didim için

ÜLKEMİZİN SIRADIŞI KADINLARI (2) İHSAN RAİF HANIM

ÜLKEMİZİN SIRADIŞI KADINLARI (2) İHSAN RAİF HANIM

“Kimseye etmem şikâyet; ağlarım ben halime /Titrerim mücrim (suçlu) gibi baktıkça istikbalime. / Perde-i zulmet (karanlık perdesi) çekilmiş korkarım ikbalime /Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime…”

  Radyolarda sık sık çalınan,  Müzeyyen Senar’ın büyülü sesinden dinlediğimiz bu şarkı sadece dizelerden oluşmayıp içinde büyük bir dram gizlemektedir. Kemani Serkis Efendi’nin bestelediği bu güftenin sahibi, ilk şair kadınlarımızdan İhsan Raif Hanım’ın hayatı, tam bir trajedidir. Edebiyatımıza, “ Gözyaşları”, “Kadın ve Vatan” adlı şiir kitaplarıyla onlarca şiir kazandıran İhsan Raif Hanım, 1877-1926 Yılları arasında yaşamıştır. Kurtuluş Savaşı sırasında kitleleri coşturan şiirler okuyan ve nutuklar atan şair, Nafia (Bayındırılık) ve Ziraat Nazırı “Köse Raif Paşa'nın” kızıdır. Babasının görevi nedeniyle pek çok yer gezdi. Özel olarak müzik, edebiyat ve Fransızca dersleri aldı. Küçük yaştan itibaren edebiyata ilgi duydu. Döneminin şairlerinden Rıza Tevfik'in etkisiyle hece vezniyle halk şiiri tarzında şiirler yazan ve  hece veznini kullanan ilk kadın şairlerimizdendir. Birçok besteci  tarafından bestelenen şiirleri, aşkı duygusal yoğunlukta anlatmıştır.

       Dillerden düşmeyen ve günümüze kadar beğeniyle dinlenen, “KİMSEYE ETMEM ŞİKAYET, AĞLARIM BEN HALİME” şarkısının sözlerinin trajik öyküsü ise çok küçük yaşlarda yaşadığı olaylarda saklıdır. Şairin, “ O günler başka bir sema altında, tomurcuk güllerin açtığı, uçarı gönüllerin coştuğu hayal ülkesiydi.” dizeleriyle anlattığı, Şişli’de “Taş Konak” olarak bilinen konakta henüz 13 yaşında bir çocukken bir gün, reji memuru olan Mehmet Ali adında bir adam Adam kardeşleriyle konakta oyun oynadığı bir sırada İhsan Raif’i kaçırmaya kalkışır. Ancak, çocukların korkulu çığlıkları konağa yayılınca, kaçarak gözden kaybolur. Adam kaçar ama kafalarda “Bu adam kimdir, nereden çıkmıştır, konağın içine nasıl girebilmiştir ve çocuklardan ne istiyordu?” gibi soruları ardında bırakır.

   Bir süre sonra bu davetsiz misafirin konaktaki hizmetçilerin yardımıyla küçük kızı kaçırmaya kalkıştığı öğrenilir. Aslında  çok da önemli olmadığı halde bu olayı olduğundan fazla kafasında büyüten baba Raif Paşa,  yaşananlarda hiçbir suçu olmamasına karşın, bu kötü olayın faturasını kızı İhsan’a keser. Bu olayı  namus meselesi haline getirir. Kızının ve diğer aile fertlerinin itirazlarına, yalvarmalarına aldırmayan Raif Paşa 13 yaşındaki kızını  Mehmet Ali’yle evlendirir ve onları  İzmir’e yollar.

      İhsan Raif Hanım yaşadıklarını şöyle anlatır: “Babamın terazisinin şaştığını hiç görmedim ben. Onu Hazret-i Ömer adaletinin timsali bilirdim. Benim istikbalimi tartarken adil olmadı o terazi. Mehmet Ali’yle nikâhlanmaktan başka çıkar yolum kalmadı. Günlerce gözyaşı döktüm, haftalarca yalvardım. Babacığım, masumum, bana kıyma, derslerimi tamamlayayım, yaşım küçük, beni yakma, diye dizlerine kapandım. Beni sevdiğim biriyle evlendir, telli duvaklı gelin et…”                                                                    

    Kızının bu sözleri Raif Paşa’yı hiç etkilemez. İhsan Raif on üç yaşında gelin, on dört yaşında da anne olur. 1890 senesinde ailesinden, sevdiklerinden, çocukluk masumiyetinden ayrılmanın hüznünü ve hayal kırıklığını yaşarken bir de hiç tanımadığı ve sevmediği kocaman bir adamın karısıdır artık. İşte bu ruh hali içindeyken yazar o şiirini.

“Kimseye etmem şikâyet; ağlarım ben halime /Titrerim mücrim (suçlu) gibi baktıkça istikbalime. / Perde-i zulmet (karanlık perdesi) çekilmiş korkarım ikbalime /Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime…”  1926 yılında Paris’te ameliyat masasından kalkamamış, yaşamını yitirmiştir. Mezarı Rumelihisarında’dır.

ALİ GENÇLİ HAKKINDA;

"1957 Yılında Keşan’da doğdu. Edirne Erkek Öğretmen Okulu’nu 1974 yılında bitirdi.

Bir yıl Küre ilçesinde öğretmenlik yaptı.

1976 yılında girdiği Atatürk Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümüne iki yıl devam edebildi. Okulu bırakmak zorunda kalınca, Devrek ilçesinde yeniden göreve başladı.

1976-1978 yıllarında Beyoğlu’nda bir figüranlık bürosunda çalıştı. Yüze yakın filmde figüran olarak rol aldı. Sinema Emekçileri Derneği kuruluş çalışmalarına katıldı. Öğretmenliğe döndükten sonra, Devrek’in çeşitli köylerinde, 1980 yılına kadar çalıştı. Bu dönemde TÖB-DER üyesi olarak etkinliklerde görev aldı.

Aynı dönemde öykü ve şiirleri birçok yerel gazetelerde yayınlandı. 1980 yılından 1987 yılına değin Bandırma ve Manyas ilçelerinde görev yaptı. Konak ilçesinde çalışırken, 1984 yılında kendi isteğiyle SHÇEK Bandırma Çocuk Yuvasına atandı. Öğretmen ve yönetici olarak görev yaptığı kuruluştan 1998 yılında ayrılmak zorunda kaldı. Yeniden Edincik beldesinde başladığı öğretmenlik görevinden, 2001 yılı Eylülünde emekliye ayrıldı.2007 yılında Didim'de Rahabilitasyon Merkezi Müdürlüğü yaptı. 2009 yılında Didim Kent Konseyi Genel Sekreterliği görevini yürüttü.”

 

 

 








Yorumlar

Yorum yazabilmek için giriş yapın. Henüz kayıt olmadıysanız yeni hesap oluşturun.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!





Köşe Yazıları

REKLAM ALANI REKLAM ALANI REKLAM ALANI REKLAM ALANI